nog effe door...

kletsen !!..... De brei-cafés geven genoeg stof om over te praten. Er wordt door de ouderen groep druk gebreid aan de mutsjes voor Zambia. Tis verbazend hoe klein een kinder koppie van een pasgeborene eigenlijk is. Maar sommige mutsjes van het patroon dat het ter gooi Ziekenhuis geeft zijn wel erg klein. Daarom zijn wij blij met het patroon van één van onze eigen breisters. Zij had een baby pop meegenomen als voorbeeld om de gebreide mutsjes op te passen. Eén van de dametjes liet het zich gewillig uitleggen maar zei toen de ander zich omdraaide "Ik doe het tóch op me eige manier", O,OOO eigewijs oudje (77) ;-))) Dit eigewijse oudje had heel leuk ini mini pompoentjes op de mutsjes gezet. Ze haalde heel eigenwijs een apparaatje uit haar tas en klikte een keer links en een keer rechts en zei, "Kijk dát doe je zo"!! HUH, onze monden vielen open van dat stukje moderne techniek wat zij zo handig demonstreerde !! EN zei ze er stoer bij, "IK ga er 50 maken" !! BRAVO !!

Het werken met ouderen heeft verschillende kanten. Ze kunnen mooie verhalen vertellen, geven je ongevraagd tips op allerlei gebied en gaan meestal hun eigen gangetje. De andere kant is wel dat er vaak eenzaamheid naar voren komt en er veel lichamelijke ongemakken zijn of komen. De éne week lopen ze nog fier rond de andere week kunnen ze niet uit de voeten of zijn zelfs ernstiger ziek en of gewond veelal door een val. Zo ook Trudie, een lief rustig dametje die genoot van het breien, dat ze deed op de duitse manier, en het gezellig samen zijn. Ze vertelde ons het aangrijpende verhaal over haar jeugd maar heeft ook een keer vol trots een schitterende merklap aan ons laten zien die ze zelf had geborduurd. Voor de kerst heb ik nog samen met haar geoefend om een kerstbal te breien, ze deed dapper mee maar was niet tevreden over haar resultaten. Op een keer toen ik haar tegen kwam bij de supermarkt op de hoek riep ze mij bij zich. Ze zat op een bankje uit te rusten. Ze haalde moeilijk adem en vertelde dat ze zich ongerust maakte om de hartkloppingen die ze had. Ik probeerde haar zo goed als mogelijk gerust te stellen en bood haar mijn hulp aan. Helaas is zij een tijdje daarna toch overleden. Lieve TRUDIE, wij missen je !!!

Ook leuk is te zien hoe er vriendschappen tussen de dames groeien. Eén van de oudsten (86) mocht een tentoontelling houden van haar prachtige aquarellen die ze door de jaren heen gemaakt had. Eén van de andere dames van dezelfde leeftijd raakte ontroerd door het mooie werk en heeft zelfs een doek gekocht. Allebij slanke kwieke artistieke intelligente dames met hetzelfde gevoel voor het diepere in het leven. De éne door haar oosterse achtergrond, de ander door haar werk als astrologe. Allebij een broos lijf die door het samen komen op het brei-café weer verkwikt naar huis gaan. Dáár doet we het toch voor.

En MM !?........ die moet toch even wennen aan haar rol van leidster (maatschappelijk werkster), ze loopt met rode konen tussen de dames door om ieder wat aandacht/uitleg te geven.
Haar eigen breiwerk schiet er vaak bij in en de verhalen neemt zij toch ook wel mee naar huis. Maar de voldoening die het geeft om er te zijn voor een ander die nemen ze mij niet meer af !!

BLOGLIJST (<= klik) -

er worden nog steeds namen aan de lijst toegevoegd.

PINK berm-tourisme ?

Nadat de vorige aktie-s, van onze brei-café's, klaar waren zijn wij ons met man en macht in gaan zetten om voor deze maand aan Pink-Ribbon te kunnen deelnemen. Allereerst zijn er al een paar honderd lintjes gebreid, gehaakt en zelfs gepunnikt door heel veel mensen. Overal waar wij vertelden over onze aktie kwamen er wel weer reakties van mensen die mee wilden werken, of bij onze brei groepen of individueel gewoon bij hen thuis. En daar deden vaak weer familie of kennissen mee. Mooi om te zien hoe dit werkt maar ook goed dat er velen betrokken zijn bij dit onderwerp. Eén van onze jongste breisters had op haar stage plaats een oproep geplaatst om mee te breien en een bol garen er bij geplaatst. Verschillende collega's hebben met haar mee gebreid/haakt/punnikt. Ze had een hele stapel lintjes die ze ook weer in het bedrijf te koop mag aanbieden, mooi initiatief hé !!



Anita (cultuurpunt), die met Pink Ribbon officiéle afspraken heeft gemaakt waardoor wij hun logo  voeren, kwam op het ludieke idee om tijdelijk een Pink Ribbon laan te openen in ons dorp. En wel om grote roze sjaals te breien en die daar, in de middenberm van een grote doorgangsweg, aan de bomen te hangen om aandacht te vragen voor pink ribbon. Er zijn een tiental sjaals gemaakt in allerlei kleuren roze en in verschillende steken/technieken. Er is zelfs een mooie sjaal ontstaan met een guimpe vork, we waren er allemaal weg van. Eén van mijn 'oudjes' (93) wilde ook wel meebreien zei ze toen ik bij haar op de koffie was en er over vertelde. Ze heeft eerst een tiental kleine lintjes gemaakt maar dat vond ze toch te lastig voor haar handen. Toen ik vroeg of ze wel een sjaal wilde breien vond ze dat ook leuk. Ik had twee grote bollen naar haar gebracht en binnen een paar dagen werd ik al gebeld dat ze op waren en of ik meer kon brengen. HUH dat was erg snel maar ook wel erg veel garen voor in 1 sjaal, breidde ze zo strak/fijn. Ik was net terug uit Egmond en had daar juist weer 2 bollen in dezelfde kleur kunnnen kopen (in ons dorp was die kleur uitverkocht ;-) Snel bij haar langs gebracht (ze had haast !!?;-) Het hele weekend had ze al gebeld zei mijn zoon die op het huis paste. Wat bleek, haar dochter vond het een mooi plan en breidde net zo hard als haar moeder mee aan ook een sjaal.



O,OOOO meisjes wat was dat weer een belevenis voor de toch wel verlegen MM, midden op een kruispunt gaan bivakkeren met een aantal breidames veelal in roze gekleed, stoelen, koffie en appeltaart mee. Een roze geruit picknik kleed waarop een leuk theepotje met gebreid hoesje werd neergezet. Echte berm-touristen dus !! En om niet te vergeten een berg roze lintjes waaraan een kaartje werd vastgeniet om te laten zien en eventueel te verkopen.
Eén van de meisjes verstond de kunst om de aandacht te trekken van de, toch wel vele automobilisten en andere passanten. Een marktkoopman was er niets bij, zij durfde. Maar het was een groot succes, we kregen naast de soms boze, ongeduldige of rare, heel veel positieve reacties.Veel duimen omhoog, of complimenten door de open raampjes, 't was heerlijk weer. Er ontstonden regelmatig kleine file's en sommigen reden dan een rondje extra om weer langs te komen, of gewoon om te kijken of om een praatje te maken of een vraag te stellen maar ook om de lintjes te kopen. De malste vraag was of wij ook onderbroeken breidden, deze meneer verdient geen aandacht, een andere vroeg of dit voor de homo beweging was. Eén dame stopte om te vertellen dat ze voor Polen breidde en liet een foto album zien met allerlei voorbeelden van haar maaksel, ook zij veroorzaakte 'onverstoord' een file. Ze wilde maar doorkletsen tot ze haar moesten laten doorrijden. Volgens mij heeft zij ook een rondje gereden om aan de andere kant nog een keer haar verhaal te doen. En een sympathieke donker getinte jonge man was zo vriendelijk helemaal naar ons toe te komen, nadat er naar hem geroepen was dat het lintje mooi bij hem zou staan, om te vragen wat we aan het doen waren. Hij had geen geld bij zich, maar voor de 'moeite' gaven wij hem een lintje mee.
En hier de  foto's !!, en natuurlijk ziet alles er in het eggie veel duidelijker uit.
Het was hilarisch en een vrolijk evenement. We hebben bijna alle lintjes verkocht die we bij ons hadden en een heleboel beloftes om lintjes te gaan kopen bij de verkooppunten waar wij ze deze maand aanbieden in ons dorp. En mijn prikbordje hangt alweer vol met een nieuwe serie lintjes.

BLOGLIJST up-date's